Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Νοβαρτισμένη δημοσιολογία και τα σκανδαλιστικά παραφερνάλια ενός σκανδάλου

Σημειώνουμε:
1/ Το σύνολο σχεδόν της δημοσιολογίας που πρόσκειται στην αντιπολίτευση  χρησιμοποίησε επί χρόνια ως έναν από τους πυλώνες της κατακλυσμιαίας φιλομνημονιακής προπαγάνδας της, την ύπαρξη «εκτεταμένης και μακροχρόνιας διαφθοράς που βούλιαξε τη χώρα». Στην ανάπτυξη του αληθοφανούς σχήματος έγινε απολύτως καθαρό ποια διαφθορά εννοούσαν. Ποτέ δεν περιελάμβαναν στο ερμηνευτικό τους σχήμα την διαφθορά τύπου εξοπλιστικά, Ολυμπιακοί, υπεράκτια φοροδιαφυγή, εργολαβοκρατούμενο δημόσιο κοκ.
Μετά μανίας δημοσιολογούσαν για τα (απολύτως υπαρκτά ,σημαίνοντα και αρνητικά!) περιστατικά «πέτσινων» συντάξεων, επιδομάτων, επιδοτήσεων και φοροδιαφυγής του είδους «δεν κόβουν αποδείξεις οι φούρνοι». Διαφθορά ήταν η μαρίδα. Η συναγρίδα αποκρύπτονταν είτε αθωώνονταν στο όνομα της βλακώδους –ου μην και αποδοτικής για μερικούς…- «υπεράσπισης της επιχειρηματικότητας». Όσο και αν η ψυχρή μέτρηση (επιπέδου αριθμητικής σε περιπτώσεις..) έδειχνε πως η παραβατικότητα του είδους «ψεύτικο επίδομα» δεν ακουμπά ούτε κατά διάνοια την ποιότητα και την ποσότητα της οικονομικής κατάρρευσης, αυτοί επέμεναν.
Αποσιώπησαν, απαξίωσαν ή δαιμονοποίησαν με πάθος τις καταγγελίες -αποκαλύψεις  για υποθέσεις όπως Ζήμενς, λίστες μεγάλης Φοροδιαφυγής, τα εν Ελλάδι παραρτήματα των Παραδείσιων φορολογικών σκανδάλων, την θεσμικοοικονομική σαπίλα τύπου ΚΕΕΛΠΝΟ  κλπ. Υπεράσπισαν δε με πάθος (σιωπηλό ή  του είδους Πορτοσάλτε) τους εμπλεκόμενους πολιτικούς, επιχειρηματίες, μεγαλόσχημους ακόμη κι αν εμπλέκονταν στο δύο τόνων «καράβι απ την Περσία»…
Το ίδιο αλλά αναβαθμισμένο ζούμε και τώρα με την Νοβαρτισμένη διαφθορά.
Χρειάστηκαν μια βδομάδα για να δεχτούν ότι υπάρχει σκάνδαλο. Και μετά, όταν η διεθνής του διάσταση έσπαζε τα φράγματα ενημέρωσης, έσπευσαν να το …εγχειρήσουν  ως «πολιτική σκευωρία»!
Το σχήμα είναι απίστευτο. Δεν ακουμπάμε καν τους ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ υπεύθυνους για το όργιο. Δεν ακουμπάμε καν αυτούς που αναφέρει η δικογραφία. Αντίθετα τους υπερασπιζόμαστε a priori και σε πείσμα κάθε αντικειμενικής εμπλοκής . Γιατί; Διότι η δικαιοσύνη είναι όργανο του Τσίπρα. Η ίδια ακριβώς δικαιοσύνη (που οι "δικοί τους" όρισαν, εκπαίδευσαν,  σχεδίασαν…)  την οποία αποθέωναν όταν συστηματικά (και εσκεμμένα κατά τη γνώμη μου) αποδομούσε θεμελιώδεις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης (άδειες καναλιών, παραγραφή μεγάλης φοροδιαφυγής, λειτουργική ακύρωση πόθεν έσχες κλπ).
Μιλούν για θεσμική εκτροπή οι ίδιοι ακριβώς που εξοντώνουν μάρτυρες και τον «δικό τους» νόμο που εύλογα τους προστατεύει. Ονομάζουν τους αρμόδιους δικαστικούς τσιράκια και φερέφωνα και ζητούν το λόγο από την κυβέρνηση γιατί δεν εξετάζει (η κυβέρνηση…) άλλους μάρτυρες και άλλες περιόδους!!!. Επί των πολιτικών χειρισμών καθένας δικαιούται και επιβάλλεται να κάνει κριτική- όποια έχει και όσο σκληρή θέλει. Και οι χειρισμοί της κυβέρνησης δίνουν, για μένα, έδαφος για σοβαρότατη κριτική. Όμως «firsts things first"
Καμία κριτική δεν μπορεί να προσπερνάει τα «στεγνά» δεδομένα της ύπαρξης σκανδάλου και επομένως, της ύπαρξης ευθυνών -πολιτικών κατ΄ αρχήν κι΄ ότι βγάλει η δικαστική οδός στη συνέχεια. Το σκάνδαλο και οι τρομακτικές και πολύπλευρες συνέπειές του είναι αφετηριακά αντικειμενικά δεδομένα και επομένως δεν μπορεί παρά να είναι «ένα το κρατούμενο» για κάθε έντιμη και ορθολογική ανάλυση.
Η συνειδητή παραθεώρηση ή και παραχάραξη αυτών των δεδομένων δεν συνιστά αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. Συνιστά αντιπολίτευση στη χώρα, στο δημόσιο συμφέρον, στους βαριά φορολογούμενους πολίτες, στην δικαιοσύνη. Και βέβαια στον ορθό λόγο… Αλλά ποιος σκοτίστηκε γι αυτόν από κείνους που είδαν στην μνημονιακή καταστροφή και στα ερείπια αριθμών και ανθρώπων της χώρας ευπρόσδεκτες και θετικές «μεταρρυθμίσεις» ή και ευκαιρίες για να τσακίσουν τον πολιτικό "εχθρό».
Η πλημμυρίδα της εν λόγω δημοσιολογίας δεν στέκεται και πολύ σ’ αυτά. Στην πράξη  επιχειρεί, με την άπλετη βοήθεια των κυρίαρχων ΜΜΕ, να αντικαταστήσει  στο «εδώλιο» της πολιτικής λογοδοσίας τον «δράστη» των σκανδάλων με τον πολιτικό και τον δικαστικό διαχειριστή του σκανδάλου. Αντί για δίκη των εμπλεκόμενων ζητούν δίκη των δικαστών πολιτικών και φυσικών με το όνομα και τις απαράγραπτες ευθύνες της ίδιας της Novartis εξαφανισμένα!! Η εκστρατεία δεν είναι τόσο εκστρατεία διάσωσης φυσικών προσώπων (όσο κι αν κάποιες αγάπες δεν κρύβονται). Τα εμπλεκόμενα πρόσωπα πρέπει να σωθούν μόνο στο βαθμό που συμβολίζουν - εκπροσωπούν ενεργά αυτό το βαθύ κράτος. Τι σας λέει π.χ η κραυγαλέα διαφορά δημοσιότητας που δέχεται ο λόγος των βαριών ονομάτων έναντι αυτού των κκ. Κουτρουμάνου και Λυκουρέντζου. 
Η αντιμετώπιση αυτή συνιστά κυρίως προσπάθεια να σωθεί το βαθύ κράτος του οποίου το τερατώδες σκάνδαλο απειλεί με απόλυτη πολιτική απαξίωση κάποια βάθρα. Το τεράστιας αποδοχής κοινωνικό αίτημα να "πληρώσουν οι υπαίτιοι και επίορκοι" μπορεί να ανεστάλη αλλά είναι εδώ και αν ξυπνήσει από τις αποκαλύψεις μπορεί να παράξει απρόβλεπτα πολιτικά δεδομένα. Μπορεί να σκουπίσει πρόσωπα , πράγματα, κόμματα. Όλοι το ξέρουν, όλοι το νιώθουν, όλοι το φοβούνται. Το βαθύ κράτος ένα παραπάνω γιατί κινδυνεύει να χάσει τα περισσότερα και τα βαθύτερα...  


ΥΓ. Σ΄ αυτήν την επικοινωνιακή πανστρατιά πρωτοστατούν δημοσιολόγοι από τις περιοχές των «πρώην αριστερών» που με μίσος δεν ζητούν κάθαρση , δεν αρκούνται στην (απολύτως θεμιτή) σκληρή κριτική αλλά ζητούν «αριστερό αίμα». Τούτο  επιβεβαιώνει οτι η πολιτική αυτή στάση έχει αυτονομηθεί σε ιδιαίτερη πολιτική-ιδεολογική κατηγορία της οποίας μοναδικός στόχος και μέσον είναι το : «θάνατος στην αριστερά με κάθε μέσον αρκεί να πονάει». Έχει αναλάβει το ρόλο μιας οιονεί επικοινωνιακής εμπροσθοφυλακής των καθεστωτικών βάθρων. Στη συγκυρία του σκανδάλου ο ΣΥΡΙΖΑ δέν είναι παρά η βολική αφορμή. Ο στόχος ,ομολογημένος από τους ασυγκράτητους εξ΄αυτών , είναι η αριστερά ως πολιτική -ιδεολογική κατηγορία. Ο «καρκίνος της ανθρωπότητας» όπως διάβασα κάπου όπου κάποιοι μιξόκλαιγαν για τους θεσμούς και την πατρίδα που ουδόλως απειλούνται από την NOVARTIS και τους Νοβαρτισμένους ταγούς , αλλά από …τον Τσίπρα, την Τουλουπάκη , τους κουκουλοφόρους μάρτυρες  και την  "Καραμανλική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ». Βλέπετε ότι όταν η ενοχική πολιτική εμμονή γίνεται απολιτικό μίσος ο ορθολογισμός γίνεται πατσαβούρι και τότε μπορεί ακόμα και μέσα στο ζόφο να βγεί λίγο γέλιο…  

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Αυτό είναι το προϊόν που συνταράζει τον πλανήτη!

Ένα προϊόν μπόμπα! 

Αποκαλύπτουμε σήμερα, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα, το προϊόν που έγινε μύθος πριν καν κυκλοφορήσει και προκαλεί πλανητικές αναταράξεις.
Πρόκειται για ένα κρασί το οποίο οι λέξεις αδυνατούν να περιγράψουν και τα τυπικά μέτρα οινογνωσίας αποδεικνύονται απολύτως ανίσχυρα. Ήδη κολοσσοί της παραγωγής και εμπορίας κρασιού έχουν χάσει τον ύπνο τους, οινολόγοι σκίζουν μαζικά τα πτυχία τους, ενώ το χρηματιστήριο των τίτλων κρασιού στη Γαλλία κατέρρευσε εν μέσω γενικότερης νευρικότητας και φαγούρας των διεθνών αγορών.
Τι έχει όμως αυτό το κρασί που τσακίζει τον ανταγωνισμό; 
Κατ’ αρχήν είναι το «σώμα» του: Σώμα απίστευτο- θα τόλεγες και κόλαση! Καμπύλες , καμάρες, πιασίματα, κοιλιακοί τούρλα, πόδια ελαφρώς αξύριστα και ατελείωτα.
Η «μύτη» του ένα μπουκέτο από μυρωδιές πρωτόγνωρες. Αποχρώσεις αργίτικου πεπονιού και αναμνήσεις τσακώνικης μελιτζάνας παντρεύονται με τις υποψίες από φιστίκι αράπικο (ανάλατο…) για να μας δώσουν στο τέλος μια καθαρή μυρωδιά ξυνόγαλου (καμιά σχέση με το ξυνόμαυρο)   
Η γεύση του ένα φεστιβάλ! Υπερώριμες πατάτες συμπλέκονται με υπόνοιες χανιώτικης μυζήθρας για να οδηγήσουν τελικά σε μια λεπτεπίλεπτη αλλά αδρή γεύση από κουνουπίδι-τουρσί.
Η επίγευση δίνει μια φευγαλέα μεν αλλά αισθαντική υπόμνηση πανάκριβου μαριναρισμένου γαύρου από τις νήσους Γιναμελιώμα.
Είναι τέτοια η αποδοχή αυτού του κρασιού που κάλλιστα μπορεί κανείς να μιλήσει όχι για προϊόν αλλά για κοινωνικό-πολιτιστικό φαινόμενο. Οι ειδικοί μιλούν για μια τομή στις γαστριμαργικές σταθερές του πλανήτη που με τη σειρά τους γεννούν de facto επιβολή νέων σημείων αναφοράς και προτύπων.!  Χιλιάδες νέοι χτυπούν τατουάζ με το λογότυπο, δισεκατομμύρια τα χτυπήματα στην ιστοσελίδα του, ομάδες funανατικών ιδρύονται κατά χιλιάδες ενώ  εκατομμύρια μπεκρήδες μιλούν για «την Δευτέρα Παρουσία και τον Παράδεισο που ήρθε». Από την άλλη Πανεπιστήμια, Ινστιτούτα Πολιτικά κόμματα, Συνδικάτα , Media , Εκκλησίες, οικονομικές ελίτ αλλά και χώρες ολόκληρες προσπαθούν πυρετωδώς να τροποποιήσουν προγράμματα, θέσεις και επικοινωνιακές στρατηγικές προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις κατακλυσμιαίες εξελίξεις που γεννά αυτό το μοναδικό φαινόμενο.Ειδικότερα στο εσωτερικό της χώρας οι εξελίξεις τρέχουν πυρετωδώς.

Οι πολιτικές δυνάμεις σε συναγερμό

Χαρακτηριστικά η Κυβέρνηση , μέσω ρόμβων (οι «κύκλοι» δεν αρκούσαν!!!) του Μεγάρου Μαξίμου  δήλωσε: «με το δικό μας μνημόνιο και ειδικά με το κοινωνικό μέρισμα που μοιράσαμε ο λαός θα μπορέσει να απολαύσει αυτό το κρασί , ενώ επί ΝΔ δεν θα μπορούσε.» .
Η ΝΔ δια του αντιπροέδρου της κ Α Γεωργιάδη δήλωσε: «το λιγουρεύεστε;  Η ΝΔ θα σας το δίνει σε προσφορά –πακέττο: Πέντε μπουκάλια-πέντε Σοφοκλήδες και πέντε μασαζοκαλσόν στην τιμή του ενός και ειδικά για τους επιχειρηματίες σε ειδική συσκευασία off shore!»
Από την ΔΗΣΥ η δήλωση ήταν: «η χώρα δεν μπορεί να στηρίζεται σε τέτοια προϊόντα. Χρειάζεται επενδύσεις σε υποβρύχια, εξοπλισμούς, καλαμπόκια, ηλεκτρικές συσκευές, Ολυμπιακούς αγώνες κλπ».
Το Ποτάμι με tweet του κ. Θεοδωράκη: «Κρασί; Στην ψηφιακή εποχή προϊόντα παλαιάς λογικής. Εκεί μας κατάντησε ο λαϊκισμός», για να προσθέσει  «Το προοδευτικό Κέντρο δεν θα μεθύσει με τέτοια κόλπα, θα συνεχίσει αταλάντευτο προς συνάντηση του με τον κ. Μητσοτάκη».
Από το ΚΚΕ δήλωσαν: «το κρασάκι καλό είναι αλλά αντικειμενικά δεν λύνει κανένα πρόβλημα της εργατικής τάξης και επιπλέον δίνει πατήματα για αποπροσανατολισμό του λαού. Μόνο  στο σοσιαλισμό θα χορτάσει η λαϊκή οικογένεια κρασί» .
Από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά τονίστηκε  πως  «μόνο με άμεση και ταυτόχρονη έξοδο από το Ευρώ, την ΕΕ, την ΕΚΤ, το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ , τον ΟΟΣΑ , την Παγκόσμια Τράπεζα , τον ΠΟΕ κλπ μπορεί η χώρα και ο λαός να απολαύσουν τέτοια προϊόντα»
Από την Χρυσή Αυγή υπογράμμισαν: «Το μόνο καλό που έχει είναι το χρώμα του. Θυμίζει αίμα... Κατά τ΄ άλλα τα γνωστά ξεράσματα των αναρχοάπλυτων. Εμείς μεθάμε μόνο με το αθάνατο κρασί του 41 – Χάϊλ» (σ.σ εννοούν του 1941 έτος έναρξης της χιτλερικής Κατοχής).

Καταιγιστικές διεθνείς αντιδράσεις- σοκ στους δανειστές 

Οι δανειστές αντέδρασαν τονίζοντας ότι «το να προσπαθούν οι Έλληνες να ξεφύγουν από την κατάθλιψη με τέτοια προϊόντα είναι μονομερής ενέργεια» Ο κ. Γιουνκερ πάντως διαφοροποιήθηκε ελαφρά λέγοντας «ας το δοκιμάσουμε πρώτα βρε παιδιά». Ο κ. Ντράγκι της ΕΚΤ δήλωσε "όταν λέγαμε να μπεί η Ελλάδα στο πρόγραμμα χαλάρωσης (σ.σ το γνωστό QE) δεν εννοούσαμε τέτοια χαλάρωση...". Ο κ. Σόϊμπλε τόνισε με νόημα : «κάθε χώρα είναι ελεύθερη να κάνει ότι θέλουμε. Αν το κρασί δεν επηρεάζει την δημοσιονομική πειθαρχία , ας ξεπατωθούνε στο πιοτό. Αν π

αρεκκλίνουν τους τραβάμε μια μεταρρύθμιση που θάναι όλη δική τους». Η δε κα Λαγκάρντ τέλος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο «να δεχτεί το ΔΝΤ αποπληρωμή του χρέους με κρασί» οπότε το Ταμείο «θα μπορούσε να ξαναγλεντήσει με το Ελληνικό Πρόγραμμα»!
Ο δε πλανητάρχης , μπροστά στην κρισιμότητα των στιγμών , άφησε το tweeter και σε συνέντευξη τύπου τόνισε: «ποια κλιματική αλλαγή; Είναι μύθος!  Οι αναθυμιάσεις του οινοπνεύματος είναι η αιτία των καιρικών φαινομένων» για να προσθέσει με νόημα οτι «το δικό μου -το μπουκάλι...- είναι μεγαλύτερο».
Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτός ο καταιγισμός των εξελίξεων γίνεται εν μέσω απίστευτης κοσμοσυρροής για την προμήθεια του κρασιού. Οι ουρές στα σημεία πωλήσεως , οι υστερικές εκδηλώσεις, οι τσακωμοί για ένα μπουκάλι κάνουν την Black Friday  να θυμίζει ουρά για κόλλυβο σε μνημόσυνο. Ήδη το προϊόν οδεύει ολοταχώς προς την μαύρη αγορά με άγνωστο ταβάνι στην τιμή του, ενώ οι συλλέκτες πληρώνουν όσο όσο για ένα μπουκάλι.

Συγκλονιστικές δηλώσεις του παραγωγού!

Μέσα σε αυτό το πρωτόγνωρο σκηνικό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η άποψη του δημιουργού του κρασιού. Τον βρήκαμε σκυμμένο στην εμφιάλωση με ύφος απόκοσμο και μάτι γλαρό να μονολογεί σιβυλλικά: «κατάρα στον  ξυδέμπορα»;;; !!!. Να τι μας δήλωσε αποκλειστικά: «Εγώ βασικά , οπωσδήποταν έκανα μόνο το καθήκον μου. Έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό μόνο για να δω τις Ελλάδες (;;;!!!) στα ψηλότερα σκαλιά των βάθρων» μας δήλωσε για το κατόρθωμά του.
Όταν τον ρωτήσαμε πως αισθάνεται γι΄ αυτόν τον θρίαμβο απάντησε με νόημα : «τι να αισθάνομαι ρε παιδιά μετά από μερικές κούπες από αυτό το διάολο;  Βαθιά συγκινημένος αισθάνομαι..»
Στην ερώτηση πως κατάφερε τέτοιο μοναδικό αποτέλεσμα σημείωσε : «έπεσα από τα σύννεφα. Όμως έβαλα το μαχαίρι στο κόκαλο και είπα πως με σκληρή προσπάθεια και ομαδική δουλειά όλα γίνονται. Με την ευκαιρία να ευχαριστήσω όλους του συντελεστές ονομαστικά: τον χαμάλη Δημήτρη Χαραλαμπάκη, τον υπεύθυνο πατήματος Χαραλαμποδημήτρη, τον οινοποιό Χαραλαμπάκη Δημήτρη, τον εμφιαλωτή- συσκευαστή μάστρο Μήτσο , τον υπεύθυνο Μάρκετιν  Haralampakis Dem, τον σχεδιαστή της ετικέτας Dimitris , και τέλος τον Μητσάρα άνθρωπο που καθάρισε το χάος και σφουγγάρισε». Του παρατηρήσαμε ότι δεν ανέφερε τον επικεφαλής των πωλήσεων και μας απάντησε με μια άκρως οινοπνευματώδη ατάκα: « ποιες πωλήσεις; Η μάνα μου έλεγε καλά κρασιά και κακή πούληση κατάλαβες; Εμείς θα τα πιούμε»
Στην κρίσιμη ερώτηση τι σχεδιάζει για το μέλλον μας είπε: «τι να σχεδιάσω ρε παιδιά. Τα πράγματα τα βλέπω πολύ διπλά: Πάμε γερά ,με βάση το σύστημα «όλοι πίσω – όλοι μπροστά σε ρόμβο», κοιτάμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά, τα πίνουμε όλα και ότι βγει».
Στη δε παρατήρησή μας τι έχει να πει στους καταναλωτές που αποθεώνουν τον προϊόν είπε:

«πως κάνετε έτσι μωρέ , ένα βαρελάκι κρασί βάλαμε όπως κάθε χρόνο».

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ (;) ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

Σκοτωμός έγινε για το άρθρο του Α. Τσίπρα που ασχολήθηκε με το ΠΑΣΟΚ της 3ης Σεπτέμβρη του Ανδρέα Παπανδρεόυ.
Έξαλλοι οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «φυσικοί κληρονόμοι» του ξέσπασαν σε υβριστικά σχόλια για τον φιλόδοξο, ου μην και παρείσακτο, «σφετεριστή» της κληρονομιάς. Μέσα στην πρεμούρα τους «ξέχασαν» να αναμετρηθούν με την στεγνή πραγματικότητα: δηλαδή α/ με το πως ακριβώς φέρθηκαν οι ίδιοι στην υποτιθέμενη κληρονομιά- κελεπούρι και , β/  ποια ακριβώς πολιτική και ιδεολογική «περιουσία» προσδιορίζουν ως κληρονομιά. Η κατάσταση της Ελλάδας που, ως κατευθείαν εκτελεστές της διαθήκης του ΑΠ, παρέδωσαν δεν τους απασχόλησε. Η εικόνα χρεοκοπίας, γενικευμένης διαφθοράς , μιζοκρατίας, απόλυτης ταύτισης ιδεών και πολιτικής με τα σκυλιά των αγορών και τους ΑδωνοΚαρατζαφέρηδες δεν τους απασχολεί επίσης.
Ωστόσο το σχόλιό μας δεν αφορά κυρίως αυτούς.
Αφορά κυρίως την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ στο βαθμό που επιμένει να αυτοπροσδιορίζεται ως μέτοχός της.
Ο κ. Τσίπρας ήταν ευθύς και σταράτος. Το κείμενο που υπέγραψε ήταν μια ρητή διακήρυξη για το ότι θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ συνεχιστή και εκφραστή του «καλού» αρχικού ΠΑΣΟΚ του «εμπνευσμένου ηγέτη» Ανδρέα Παπανδρέου.
 Μια τέτοια ιδεολογική και πολιτική διακήρυξη –θα συμφωνήσουμε όλοι νομίζω- είναι μια  πολύ σημαντική υπόθεση. Συνεπάγεται τρομερά συγκεκριμένες και πρακτικές πολιτικές επιλογές τόσο στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής(κυβέρνηση γαρ…) , όσο και στα πεδία των συμμαχιών , της Ευρωπαϊκής πολιτικής, των ιδεολογικών προσδιορισμών κλπ .
Νομίζω πως προφανώς πρόκειται για μια στρατηγικής εμβέλειας απόφανση η οποία μάλιστα είναι απολύτως καινοφανής αφού τίποτα παρόμοιο δεν είχε εκφραστεί μέχρι χτές για το ίδιο θέμα από καμιά συνιστώσα της Αριστεράς.
Παρατήρηση πρώτη λοιπόν. Είναι ασφαλώς απαραίτητη για την αριστερά μια μελέτη του «φαινομένου» ΠΑΣΟΚ βαθύτερη και στοιχισμένη με τα δεδομένα της πολιτικής ιστορίας στην Ελλάδα.  Η τοποθέτηση του κ. Τσίπρα δεν είναι τίποτε από αυτά. Είναι το αντίθετό της . Ένα μεγάλο κεφάλαιο της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας , ένα κεφάλαιο που συνεχίζει να γεννά πολιτικές καταστάσεις , αντιμετωπίστηκε ως πολιτική αρπαχτή. Αντιμετωπίστηκε ως ευκαιρία να τσιμπήσει επιρροή από ένα χώρο  με σημάδια διάλυσης. Σημάδια που έγιναν τεράστια με την απολύτως άδεια κοινωνικά, προγραμματικά και ιστορικά  προσπάθεια «ανασυγκρότησης» που εκφυλίστηκε σε καλλιστεία αρχηγών. Αυτή τη στιγμή, μέσα σ΄αυτό το τοπίο ο κ. Τσίπρας ξεχύθηκε για να βγάλει πολιτικό μεροκάματο.
Το χειρότερο βέβαια δεν είναι αυτό. Αυτή η αντίληψη της επιδίωξης ενός απελπιστικά «κοντού» και ρηχού πολιτικού συμφέροντος, η πολιτική με πολύ ευκολία αλλά ελάχιστη ιστορικότητα χαρακτηρίζει τον κ. Τσίπρα νομίζω.
Το χειρότερο είναι η υποδοχή αυτής της τοποθέτησης από το κόμμα του.
Ο κληρονόμος κ. Τσίπρας ανακοίνωσε μια τοποθέτηση στρατηγικού χαρακτήρα χωρίς να συζητήσει θεσμικά με κανέναν -πλην ίσως του «σοφού» (θου κύριε…) κ. Φλαμπουράρη;
Μια τοποθέτηση δε η οποία συνιστά ριζική στροφή , αν όχι αναίρεση!- όσων ίσχυαν ως εκτιμήσεις.
Όλα ανεξαιρέτως τα ιδρυτικά κείμενα του χώρου, όλες ανεξαιρέτως οι συνεδριακές αποφάσεις ( η τελευταία  ελάχιστους μήνες πρίν!) , όλες οι παλιότερες επίσημες ανακοινώσεις κατά την ίδια επέτειο περιείχαν ρητά την αντίθετη θεώρηση. Όχι μόνο δεν θεωρούσαν εαυτόν κληρονόμο αλλά αμφισβητούσαν την ίδια την αξία και το περιεχόμενο της ΠΑΣΟΚΙΚΗΣ και Ανδρεϊκής κληρονομιάς.
Η απόλυτη σιωπή απέναντι σε ένα ακόμα – και πολύ μεγάλο τούτη τη φορά- επεισόδιο ακραίου και καταλυτικού αρχηγισμού είναι το χειρότερο σε τούτη την υπόθεση. Ένας ολόκληρος χώρος – ο χώρος που έμαθε την Ελλάδα τι σημαίνει και τι αξίζει η εσωκομματική συγκρότηση και δημοκρατία…- παραμένει απαθής σε μια μετάλλαξη η οποία ακόμα κι αν είναι σωστή (λέμε τώρα…) δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα συντεταγμένης και συλλογικής αναζήτησης. Να είναι έστω, διάβολε, πάνω από το τραπέζι και όχι από κάτω!. ). Όμως εδώ σιωπή. Η ίδια κραυγαλέα και αυτοκαταστροφική σιωπή που συνόδευσε και την εντελώς παρόμοια απόφανση του αρχηγού να παρατήσει την Ευρωπαϊκή Αριστερά ( ο επικεφαλής του ευρωψηφοδελτιου της παρακαλώ..) για να γίνει οργανικό τμήμα της κεντροαριστεράς του Ολάντ, του Γκάμπριελ, του Νταϊσελμπλουμ , του Μοσκοβισί , του Βενιζέλου και άλλων ριζοσπαστικών δυνάμεων.

Η σιωπή είναι χρυσός λένε. Το ρητό ισχύει απόλυτα εν προκειμένω. Αν βέβαια σε λένε Αλέξη Τσίπρα. Γιατί αν σε λένε – ή θέλεις να σε θεωρούν- αριστερά… 

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Σχέδιο ή Φλαμπουραρισμοί;



Εντάξει. Η τρέχουσα κριτική στην επιστολή Τσακαλώτου προς τους «θ»εσμούς είναι κωμικοτραγική. Όχι επειδή δεν θέτει θέματα αλλά επειδή δεν θέτει νέα αξιόλογα θέματα που να δικαιολογούν την σφοδρότητα της  κριτικής. Η  επιστολή δεν στηρίχθηκε και δεν παρήγαγε τίποτα νέο πέραν των υπογεγραμμένων και ψηφισμένων. Η ένθεν αντιπολίτευση, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ - Ποτάμι κριτικάρει ως φάρσα: Προχτές ωρύονταν γιατί η κυβέρνηση με το επίδομα «πικάρει» τους θεσμούς και ρισκάρει την συνέχεια του προγράμματος. Από χτές ωρύεται γιατί  «υπέκυψε» στους θεσμούς. Η εξ αριστερών αντιπολίτευση απολαμβάνει τις αντιφάσεις της: είναι αίσχος η επιστολή που εξασφάλισε το επίδομα- αίσχος , που κάλυψε (όπως κάλυψε) το αίσχος του μη επιδόματος.
Για μας τα σημαντικότερα στην όλη υπόθεση είναι τα υπόρρητα της συγκεκριμένης υπόθεσης επίδομα- πάγωμα-επιστολή-ξεπάγωμα.  Ιδού μερικά υπό την μορφή  –αλληλεπιδρώντων – ερωτημάτων:
  1. Η κυβέρνηση έχει τονίσει ότι «θα τηρήσει μέχρι κεραίας την συμφωνία» η οποία ρητά επίσης προβλέπει «έγκριση κάθε νομοθετήματος» Το επίδομα δεν ετέθη. Γιατί; Αποτελεί αναγνωριστική βολή για αλλαγή διαχείρισης της συμφωνίας ή μεμονωμένη ενέργεια;
  2. Είναι το «ανυπάκουο επίδομα» προϊόν γενικότερου σχεδιασμού με ιεραρχήσεις, προβλέψεις αντιδράσεων εναλλακτικές κλπ - ή μήπως είναι μια «πολιτική αρπαχτή» για ανάσχεση της φθοράς ειδικότερα αυτής του πρωθυπουργού;
  3. Από ποιον πάρθηκε αυτή η απόφαση; Από κάποιο κυβερνητικό ή κομματικό όργανο ή από τους «κύκλους του Μαξίμου»;  Επειδή τίποτα δεν δείχνει το πρώτο έχουμε το επόμενο ερώτημα:
  4. Καταλαβαίνει ο κ. Τσίπρας και «οι μέντορές του»  ότι ούτε η κατάσταση της χώρας και των ανθρώπων, ούτε η σοβαρότητα των θεμάτων  αντέχει πολιτικαντισμούς, αυτοκρατοριλίκια και φλαμπουραρισμούς; Καταλαβαίνουν ότι αν δεν έχουν σχέδιο απλώς «πουλάνε» την κοινωνία; Και ότι αν έχουν, είναι σενάριο νέας ήττας ο χειρισμός χωρίς αυτήν;

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Η μοναξιά του χειροκροτητή


Να! Για δείτε τώρα πόσο ανιστορική και καταστροφική είναι η μανία του Α. Τσίπρα να μετατρέψει ένα κόμμα της υπαρξιακά  συλλογικής αριστεράς σε ομαδούλα βαστάζων του. Πόσο αυτοκαταστροφική είναι η παθητική αποδοχή αυτής της επιλογής εκ μέρους εκείνων που έχουν κολλήσει –με κόστος!- χιλιάδες ένσημα στην οικοδομή της αριστεράς.
Εκεί έξω γίνεται πόλεμος. Μέρη του συστήματος δεν αρκούνται στο κέρδισμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στην πλευρά της «δίκαιης συμφωνίας». Απαιτούν το τσάκισμα κάθε ίχνους πολιτικής που θα θυμίζει, θα δικαιώνει, θα πραγματώνει λύσεις που έχουν στοιχειώδη έστω αριστερή αύρα.
Η υπόθεση των αδειών και η υπόθεση «θρησκευτικά στα σχολεία» είναι χαρακτηριστικές. Χωρίς να αποτελούν αυτές καθεαυτές επεμβάσεις- τομές στον πυρήνα των αντικειμένων τους (ενημέρωση- εκπαίδευση), έχουν μια ιδιότυπη δυναμική. Αφορούν τομείς της δημόσιας ζωής στους οποίους οι Ελληνικές ελίτ έχουν επενδύσει πολλά και κερδίζουν περισσότερα. Ιδεολογικά, πολιτικά, αξιακά και βεβαίως οικονομικά. Έχουν δημιουργήσει γύρω από αυτά, πλέγματα αλληλοεπιδρώντων συμφερόντων που είναι προφανώς φαύλα, παράνομα και φαλκιδεύουν καίρια τη δημοκρατία. Ο εργολάβος –καναλάρχης δίνει υποστήριξη στα κόμματα και παίρνει οικονομική και ποινική ασυλία, ανεμοδάνεια και έργα. Το βαθύ πολιτικό σύστημα δίνει στην εκκλησία απερίγραπτα προνόμια. Την μισθοδοτεί , της δίνει ΙΧ "νομιμότητα" (π.χ ναοδομία), της επιτρέπει γιγαντιαία οικονομική δραστηριότητα χωρίς έλεγχο, φόρους κλπ και της παραχωρεί περιοχές της κοσμικής επικράτειας (σχολεία, στρατός κλπ) για ωμό  προσηλυτισμό.   Παίρνει από αυτήν την συστηματική εκπαίδευση του πολυπληθούς ποιμνίου σε «καθώς πρέπει» πολιτικές συμπεριφορές. 
Ο πόλεμος λοιπόν για αυτά είναι ολοκληρωτικός. Οι συστημικές πολιτικές δυνάμεις έχοντας άμεσο πολιτικό συμφέρον- αλλά και τη φωλιά τους λερωμένη- δεν δίστασαν. Οι ίδιοι ακριβώς που ξέσκισαν μια κοινωνία στο όνομα της νομιμότητας, του εκσυγχρονισμού, του ευρωπαϊκού κεκτημένου δεν δίστασαν ούτε δευτερόλεπτο. Πέταξαν στα σκουπίδια κάθε μεταρρυθμιστική αναγκαιότητα , έβαλαν οπλαρχηγό τον Βορίδη, σπαθάριους τους his masters voice της «δημοσιογραφίας", γραφιάδες τους ψαριανούς κι έγιναν ένα με τους Αμβρόσιους των καναλιών και των αμβώνων…
Δελτία «ειδήσεων» και διαφημίσεων όπου οι ειδήσεις ήταν οι κατευθείαν απόψεις των καναλαρχών (στην ανάγκη και «ζωντανά»  έτσι δεν είναι κ.ΚοντοΒερύκιε;) και σχόλια ήταν η διαστροφική μονοφωνία των ταλιμπάν τύπου Μπογδάνου. Το ψέμα , η διαστρέβλωση, η αλλοίωση γεγονότων και θέσεων είναι κανόνας ανατριχιαστικός. Ένα μιντιακό πραξικόπημα είναι πάλι σε εξέλιξη όπως και την «διαβολοβδομάδα» του δημοψηφίσματος του 2015. «Δείχνουμε μόνο το ΝΑΙ διότι δεν υπάρχει κανείς να λέει ΟΧΙ» μας θύμιζε η κα Όλγα Τρέμη που τώρα τρέμει για το «μαύρο» και δείχνει (πάλι) μόνο οπαδούς του συστημικού μαύρου. Νοικοκυραίοι, μπίζνεσμεν και βαστάζοι επι δεκαετίες του όλου συστήματος κατηγορούν τον χθεσινό μουσαφίρη για «άκρες» και «πιέσεις» στο ΣτΕ. Ο εφευρέτης της θεσμικής αθλιότητας «παρανομώ και νομοθετώ την αθώωσή μου» κ. Βενιζέλος εξεγείρεται για το «θεσμικό παρακράτος» σε ένα κράτος που παραμένει βαθιά "δικό" του δηλ Πασοκοδεξιό.  
Στον πόλεμο αυτό η κυβέρνηση είναι και φαίνεται ολομόναχη! Ευελπιστεί ότι θα κερδίσει την κοινωνία «γιατί έχει δίκιο». Όμως ποτέ η σχέση πολιτικής και κοινωνίας δεν ήταν τόσο ευθύγραμμη και αυτόματη. Φαίνεται π.χ να ξεχνάει πως η κοινωνία δεν πληροφορείται παρά ελάχιστα πράγματα πέρα  από το δίκιο των Ψυχαμβρόσιων. Πως η ενημέρωση -με άδειες ή χωρίς άδειες-  κινείται σε έδαφος ολοκληρωτικής μονοτροπίας σε βάρος κάθε εναλλακτικής σκέψης.  
Η υπόλοιπη αριστερά, δέσμια της χρόνιας ατροφίας της πολιτικής και επιστημονικής της σκέψης, βλέπει δικά της αιτήματα χρόνων (...) να περπατούν, έστω και ατελώς, και κάνει το κορόιδο για να μην ταυτιστούν ή «κερδίσει» ο κακός ΣΥΡΙΖΑ. Οντας προγραμματικά λιπόσαρκοι τρέμουν οτι η παραμικρή συμφωνία με μια ρύθμιση θα τους ταυτίσει με  την κυβέρνηση. Δείχνουν απόλυτη σχεδόν αδυναμία να δουν εντόνως κριτικά τις (καθόλου αλάνθαστες…) κυβερνητικές πρακτικές επιλογές και ταυτόχρονα να ιεραρχήσουν, να διαβάσουν την ιστορικοπολιτική στιγμή, να διακρίνουν το μείζον διακύβευμα και να τοποθετηθούν ανάλογα.  Φτωχοπροδρομικά  κλαψουρίζουν για την «γενικότερη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ» και στο τέλος κάνουν στην άκρη για να παρελάσουν ανεμπόδιστα οι ορδές –και οι ιδέες διάβολε!!- των καναλαμβρόσιων. Και , καπάκι,  πανηγυρίζουν ...δικαιωμένοι για τις υποχωρήσεις της κυβέρνησης.
Το δράμα όμως της κυβερνητικής μοναξιάς κορυφώνεται με το ρόλο του κόμματός της. Ή μάλλον το γνωστό τελευταία «μη ρόλο». Βαθιά απάθεια- απορείς αν αναπνέει. Αρκείται (;) στις ομιλίες του «μεγάλου» στη Βουλή και στις συνεντεύξεις 3-4 στελεχών στα ελάχιστα φίλια μέσα και στην ΕΡΤ του 4% τηλεθέασης. Κατά τα λοιπά  το «κόμμα» είναι σε βαθύ κώμα. Ούτε μισή εκδήλωση , μισή σελίδα  φεϊγ βολάν,  μια οργανωμένη παρέμβαση στο διαδίκτυο, μια επιστολή στον τοπικό Τύπο, μια ομιλία. Και δεν μιλάμε εδώ για …βαθύτερες παρεμβάσεις του κόμματος που θα μπορούσαν να έχουν γίνει πριν καν κατατεθεί το νομοσχέδιο. Να είναι κοινωνικοποιημένο νομοσχέδιο της αριστεράς αντί νομοσχέδιο του έμπλεου έωλης αυτοπεποίθησης  κ. Παπά… Δεν μιλάμε για την (ουτοπία;…) της επέμβασης του κόμματος- συλλογικού διανοούμενου. Μιλάμε για στοιχειωδέστατη ρημάδα προσπάθεια να μιλήσουν με την κοινωνία για τις εξελίξεις.  Και συνυπολογίστε παρακαλώ ότι εδω δεν είχαν να αντιμετωπίσουν την διαχείριση μιας μείωσης συντάξεων. Είχαν να διαχειριστούν ένα θέμα στο οποίο η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας είχε θετική προδιάθεση. Σ΄ αυτό λοιπόν το αφασικό κλίμα ήταν (φευ…) επόμενο να παρουσιαστούν και παρακμιακά φαινόμενα. Όπου λαλίστατα (κατά τ΄ άλλα…) βαριά χαρτιά , στελέχη και βουλευτές,  φυλάνε την καριέρα τους κάνοντας τους Κινέζους…
Κάποιοι φίλοι μου είπαν ότι ήμουν απόλυτος στο προηγούμενο σημείωμα για την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ιστορικά θλιβερό αρχηγικό μόρφωμα. Ίσως ναναι κι έτσι.  Ιδού όμως εδώ ένα ισχυρό παράδειγμα για το τι δεν έκανε το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς καν να δεσμεύεται (ή μήπως δεσμεύεται;) από μνημονιακούς καταναγκασμούς. Για το τι σημαίνει και τι αξίζει ένα κόμμα που παράγει ιδέες, πολιτική και δράση αντί να μηρυκάζει τις «επιτυχίες» της κυβέρνησης κατά τα ανοηταίνοντα πρότυπα Φλαμπουράρη. Όλοι δέχονται ότι γίνεται πόλεμος αλλά η μόνη «ντουφεκιά» που ακούστηκε  για οτιδήποτε τελευταία από τα οχυρά του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η αφίσα για την «ομιλία του Προέδρου». Έτσι κάπως –δηλ με τα χέρια ψηλά- η απόρριψη του «νόμου Παππά» από το ΣτΕ ίσως ακουστεί ως χαριστική βολή… Το κακό – και ο λόγος ύπαρξης αυτού του σημειώματος-είναι πως δεν θα είναι ο οικειοθελώς παραδοθείς ΣΥΡΙΖΑ το μόνο θύμα...

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Το κόμμα, το κώμα, το πτώμα...



Υπήρξε κόσμος που είχε κάποιες ελπίδες στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι βέβαια για ανατροπές αφού μια τέτοια δυναμική θα είχε δώσει δείγματα... Ελπίδες έστω να καταγραφούν ρητά μερικά πραγματάκια που θα κράταγαν ανοιχτή μια χαραμάδα για ένα σχέδιο εναλλακτικής προοπτικής. Η σχεδόν αφασική προγραμματική και θεωρητική ανεπάρκεια (και) της υπόλοιπης αριστεράς έδινε σε αυτή την ελπίδα μια μοναδικότητα σχεδόν...
Η πανηγυρική (έως και εξευτελιστική...) μετάλλαξη του κόμματος σε ένα (κακορίζικο διότι άλλες εποχές , άλλα τα μεγέθη..) αρχηγικό μόρφωμα διαψεύδει από μόνη της κάθε παρόμοια ελπίδα. Κάνει περιττή την ερμηνεία  κειμένων, ομιλιών και θέσεων του συνεδρίου. Όταν ένα κόμμα αναθέτει τα πάντα στον αρχηγό οι διακηρύξεις είναι απλώς χαρτούρα...
Η απόλυτη άρνηση μιας τέτοιας μετάλλαξης δεν είναι μόνο θέμα αριστερών αρχών- γιατί είναι και τέτοιο διάβολε!. Δεν είναι μόνο θέμα δημοκρατίας. Είναι και θέμα ιστορικό, δηλαδή επιστημονικό, δηλαδή απόλυτα πρακτικό: Ποιό ακριβώς καθεστώς, ποιά ακριβώς πολιτική πρόταση στηριγμένη σε "ενός ανδρός αρχή" είχε θετική κατάληξη; Πότε η αριστερά κατάφερε οτιδήποτε ιστορικά σημαντικό αφήνοντας στην άκρη τις θεμελιώδεις περί συλλογικότητας ιδέες της; Ποιός ηγέτης που δεν δέχεται τους ομοϊδεάτες του δέχτηκε την κοινωνία; Και πως είναι δυνατόν η αριστερά να πραγματώσει οτιδήποτε από τις ιδέες της χωρίς την κοινωνία; Και πως χωρίς συλλογικές- συγκροτημένες ενέργειες θα απαντηθούν τα τεράστια ερωτήματα που έθεσαν και θέτουν οι εξελίξεις και η αριστερά αυτοκτονικά αφήνει αναπάντητα; Με τον αφόρητα κενό βερμπαλισμό του Αλ. Τσίπρα; Με την "σοφία" του Αλ. Φλαμπουράρη;  Με τις καθεστωτικές ευκολίες των "κύκλων του Μαξίμου" ; Η  αριστερά ανέδειξε ηγέτες, ισχυρές προσωπικότητες με αποτύπωμα στην ιστορία. . Όλοι όμως ήταν ηγέτες συλλογικοτήτων. Συνυπήρξαν με κόμματα, διαδικασίες, λογοδοσία, εσωτερική αντιπολίτευση. Αντίθετα, χωρίς ή ενάντια σ΄αυτά, ο Στάλιν και οι Σταλινογενείς αρχηγοί έγιναν δια πυρός και σιδήρου πατερούληδες τραυματίζοντας βαρύτατα τις εναλλακτικές ιδέες. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ ζούσε ήδη δυο εγγενείς ιστορικοπολιτικές ανορθογραφίες. 1/ Έγινε κυβέρνηση χωρίς στοιχειωδώς ανάλογο κόμμα και 2/ Οι υπεύθυνοι του στραπάτσου ήταν και αφεντικά στο Συνέδριο για την αντιμετώπιση του στραπάτσου. Αντί λοιπόν να φτιάξουν το κόμμα που δεν είχαν (τον συλλογικό διανοούμενο που τους έλειψε καθοριστικά!) στράφηκαν στις αρχηγικές μπακατέλες. Αντί  "οι απερχόμενοι" να είναι -τουλάχιστον- λογοδοτούντες , ήταν απολύτως κυρίαρχοι. Έτσι κάπως το κρισιμότερο συνέδριο έγινε το πιο χαμηλόφωνο συνέδριο της αριστεράς. Έτσι κάπως κανείς δεν μίλησε στα σοβαρά, κανείς δεν λογοδότησε συγκεκριμένα, κανείς δεν αποτίμησε στοιχειωδώς την δυσοίωνη κοσμογονία  που φέρει και υπογραφή ΣΥΡΙΖΑ.  Έτσι κάπως η "ομιλία του αρχηγού" ήταν μια  διαδικασία του Συνεδρίου πριν το (κυρίαρχο -χα!) Συνέδριο αποφασίσει για την διαδικασία του. Έτσι κάπως σε μια βάναυση επίδειξη εξουσίας (είστε ανόητοι ή στασιαστές...) η δυσάρεστη για τον αρχηγό απόφαση στάλθηκε στο χειρουργείο. Έτσι κάπως αποθεώθηκε (...) ο αρχηγός που από το "θα σκίσω το μνημόνιο" πήγε στο "συμφώνησα υπό εκβιασμό" και έφτασε με 93,4% στο "υλοποιούμε μια δίκαιη συμφωνία". Ανερυθρίαστα. Χαλαρά. Τόσο όσο του επέτρεπε ένα απολύτως παραιτημένο Συνέδριο που δέχτηκε να μετατραπεί από κόμμα σε κερκίδα χειροκροτητών του "μεγάλου". Θα συμφωνήσω απολύτως με την ανάρτηση του κ Πολάκη στο αγαπημένο του Facebook : "93,4%. ΤΕΛΟΣ"...

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Βγάζοντας τα ματάκια σου με τα χεράκια σου.


Το μονοστηλάκι ήταν σαφές. "Οι πρεσβευτές των 28 μελών της Ε.Ε ενέκριναν την 6μηνη παράταση των εμπορικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Η απόφαση θα οριστικοποιηθεί απο την σύνοδο των Υπουργών και αναμένεται να είναι καταφατική παρά την "έλλειψη ενθουσιασμού" (!!!)   εκ μέρους χωρών όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Κύπρος κλπ".
Είναι ίσως από τις πιο πλούσιες σε συμβολισμούς ειδήσεις. Μια χώρα με βαθιά ελλειματική κυριαρχία είναι ένα αγκιστρωμένο ψάρι ανίκανο και ανήμπορο να αποφασίζει για τον εαυτό του. Για τίποτα !
Οι πάντες στην Ελλάδα συμφωνούν πως το εμπάργκο κατα της Ρωσίας μας πληγώνει. Δεν μας συμφέρει, δεν "κολλάει" ως πολιτική μιας χώρας καταχρεωμένης και με κατεστραμμένη οικονομία, και επιπλέον δεν μας συμφέρει γεωπολιτικά.
Ομως οι Ελληνες αντιπρόσωποι ψηφίζουν κόντρα στα πιο προφανή συμφέροντα της χώρας. Το "δεν θέλουν" -αν ισχύει-  είναι η εύκολη απάντηση. Η δύσκολη είναι το "δεν μπορούν". Είναι η απάντηση που δείχνει ωμά οτι οι ενστάσεις για την πρωτοφανή σε βάθος και έκταση εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας δεν είναι μπαγιάτικες και "ξύλινες" αντιιμπεριαλιστικές ρητορείες. Ειναι σκληρά πραγματιστικές υπομνήσεις. Εχουν ακλόνητη λογική  και πολιτική έδραση στο ότι χωρίς τα εργαλεία στα χέρια σου -οικονομικά , διπλωματικά, πολιτικά- καμμιά "δουλειά"  δεν γίνεται. Είναι ιστορικά επιβεβαιωμένες πολλαπλώς. Χώρες υποτελείς δεν έχουν προκόψει ποτέ - όπως κι αν αντιλαμβάνεται κανείς την προκοπή.
Αν η Ελλάδα ψήφιζε με βάση το συμφέρον της θα έλεγε ένα βροντώδες "οχι" στις κυρώσεις και θα δούλευε για να το κερδίσει.
Τότε όμως- πολύ χαλαρά...-  θα ανακαλύπτονταν κάποια "μη εκτελεσθέντα προαπαιτούμενα" και δεν θα έπαιρνε τη επόμενη δόση. Εθνική Πολιτική όμως υπό βαρύ σύνδρομο στέρησης δεν είναι ούτε εθνική ούτε καν Πολιτική...