Δευτέρα 24 Ιουνίου 2013

της εποχής ανάλεκτα



ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟ ΜΕΙΟΔΟΣΙΑ
Τι να αναλύσει κανείς. Οι δεξιοί θα χαρούν , οι αριστεροί θα λυπηθούν, οι Πασόκοι δεν έχω ιδέα πια, οι της ΔΗΜΑΡ δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι.
Σημασία έχει ότι την καλύτερη ανάλυση την κάνει η σκέτη ανάγνωση μερικών ονομάτων.  Ογκόλιθοι πολιτικής σκέψης, «επιτυχημένοι», ρουσφετομάχοι, ανεξάρτητοι από συγκροτήματα:
Παντελής  Καψής, Άδωνης ,  Δένδιας, Κυριάκος Μητσοτάκης, Ολγα  Κεφαλογιάννη,  Σίμος Κεδίκογλου, Εύη  Χριστοφιλοπούλου, Φώφη  Γεννηματά., Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, Κεγκέρογλου Βασίλης.
Επίσης οι σταθερές αξίες (στην παράφορη αγοροαλαγνεία) και κάργα επιτυχημένοι:
Αβραμόπουλος (ας μας πει κάποιος τι έκανε τόσα χρόνια στα υπουργεία.)
Χρυσοχοίδης (ο επιτυχημένος υπ Δημόσιας Τάξης που έσκασε βόμβα στο γραφείο του και σκότωσε τον γραμματέα του)
Χατζηδάκης, (αστέρι των τηλεοπτικών επενδύσεων  και κατά τ΄ άλλα , υπουργός ανάπτυξης με ύφεση στα ουράνια!!).

Είναι αναλώσιμοι για την νέα δόση μνημονιακών περικοπών που έρχεται; Δεν έχουν άλλους; Είναι προϊόντα αναγκαστικών συμβιβασμών;
Ότι κι αν είναι φαντάζουν σαν να τους βρήκαν με μειοδοτικό διαγωνισμό. 

ΕΡΤ με «πειραγμένα» Μαθηματικά…
Έχω διαβάσει πολλά για την ΕΡΤ. Μεταξύ τους πάρα πολλά από υπέρμαχους του μαύρου που προέρχονται από εκτός δεξιάς χώρους. Διανοούμενους, δημοσιογράφους , σχολιαστές.
Παρατήρησα ότι στις αναλύσεις τους υπάρχει εντυπωσιακή ταύτιση στο δια ταύτα. Πέρα από λυρικές περιγραφές  παραδειγμάτων  διαφθοράς (πάντοτε του προσωπικού και μόνον του προσωπικού!...), τα επιχειρήματα για την δικαίωση του διατάγματος Σαμαρά   είναι μόνο δύο: 1. Ήταν αναπόδραστα διεφθαρμένη  2. Έπρεπε από κάπου να αρχίσουν οι μνημονιακές απολύσεις στο Δημόσιο.
Το απολύτως εκπληκτικό της θεώρησης αυτής είναι ότι οι κατά τεκμήριο νοήμονες και εγγράμματοι αναλυτές έχουν εξαϋλώσει ολοσχερώς από τη σκέψη τους όχι απλώς αντίθετη επιχειρηματολογία, αλλά ψυχρά, «τετράγωνα» γεγονότα . Εχουν αφήσει έξω από την όντω;ς δύσκολη εξίσωση της ΕΡΤ  καθοριστικές παραμέτρους. Να μερικές:
  1. Η ΕΡΤ έκλεισε με θεσμικό πραξικόπημα. (εκτός Βουλής, χωρίς πλειοψηφία, χωρίς διαβούλευση κλπ).
  2. Η ΕΡΤ είναι κερδοφόρα
  3. Η ΕΡΤ έχει τεράστια περιουσία.
  4. Ειδικά το μοναδικό για την Ελλάδα  αρχείο της ( πέρα από την προφανή αμύθητη εθνικά και πολιτιστικά αξία του), έχει αμύθητη εμπορική αξία.
  5. Η ΕΡΤ έχει ένα από τα χαμηλότερα στον κόσμο τέλη μετάδοσης
  6. Η ΕΡΤ απασχολεί  (και απολύει στεγνά )… χιλιάδες άτομα υψηλής ειδίκευσης, ανεκτίμητης εμπειρίας, και τεχνογνωσίας σε τεχνολογίες αιχμής. Ήταν η μικρότερη τηλεόραση στην ιστορία που ανέλαβε Ολυμπιακούς. Είναι κοινή ομολογία των ειδικών ότι τα πήγε καλά και πάντως καλύτερα από Σίδνεϋ και Λονδίνο…
  7. Δεν υπάρχει χώρα της Ε.Ε χωρίς δημόσια ραδιοτηλεόραση, επιλογή αναλυτικά τεκμηριωμένη από θεσμικά όργανα της Ε.Ε
  8. Τα ίδια ΑΚΡΙΒΩΣ πολιτικά πρόσωπα που ρήμαξαν την ΕΡΤ με ρουσφέτια, μίζες και άεργους χρυσοκάνθαρους είναι οι ίδιοι ΑΚΡΙΒΩΣ με αυτούς που την έκλεισαν και που θα κάνουν την αξιολόγηση όσων προσληφθούν στο νέο φορέα.
  9. Ειδικά  αρμόδιος υπουργός Σίμος Κεδίκογλου έκανε ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ όργια διορισμών κολλητών και συγγενών με μισθούς τριπλάσιους αυτών που απέλυσε.
  10. Όπως όλα τα δημόσια ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα , η ΕΡΤ έχει «εξ ορισμού» περιεχόμενα μη μετρήσιμα με κριτήρια θεαματικότητας (π.χ κάλυψη της ομογένειας παγκοσμίως, σήμα σε απομακρυσμένα νησια-  χωριά, λήψη -διανομή εικόνας διεθνών γεγονότων. Εχει , επίσης έντονη αμιγώς πολιτιστική παρέμβαση  (μουσικά σύνολα)
  11. Η ΕΡΤ ήταν το μόνο κανάλι με επιμορφωτικές, παιδικές , περιβαλλοντικές εκπομπές. Επίσης κατά κανόνα ΔΕΝ φιλοξένησε ποτέ ριάλιτι- κλειδαρότρυπας, πρωινή και μεσημεριανή αποθέωση του άγριου  κουτσομπολιού, των ζωδίων και της αλληλοπροβολής απίθανων «επωνύμων».  

Κρίνετε εσείς…



Η κρίση στη ΔΗΜΑΡ  ως άσκηση μεταφυσικής
Παρακολούθησα τον οργισμένο αντίλογο στην επιλογή του Φ. Κουβέλη να αφήσει την τρικομματική. Το αριστερό σιμητοβενιζελοτζιμερικό κλίμα  Μπίστη, ο απίθανης ιστορικότητας σοασιαλφιλελεύθερος (!) χώρος , τα πολλά blog  του χώρου της ΔΗΜΑΡ ήταν σαφή και ομόφωνα: ΔΗΜΑΡ τέλος.
Ίσως ναναι κι έτσι.
Εγω ήθελα μόνο έν πράγμα να σημειώσω:
Στις συνήθως μακροσκελείς αναλύσεις τους οι σχολιαστές κρίνουν τα δεδομένα χωρίς ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ αναφορά στις προγραμματικές διακηρύξεις- δεσμεύσεις του κόμματος. Δεν βρήκα ούτε μισή γραμμή σε δεκάδες κείμενα, ακόμα και από μέλη της Κ.Ε προερχόμενα!
Η επιλογή Κουβελη κρίνεται σε προγραμματικό κενό. Το πρόγραμμα του κόμματος , η προγραμματική συμφωνία της δικομματικής απλά δεν υπάρχουν! Όχι ως δεσμευτικά σημεία αναφοράς γι α όλους αλλά καθόλου. Απόλυτο κενό. Το ποίο βεβαίως γεμίζουν με το ιδιωτικής χρήσεως πρόγραμμά τους.  Έτσι μείζονα θέματα όπως η  παραμονή στην κυβέρνηση Σαμαρά  και η πιστή εφαρμογή του μνημονίου αναγορεύονται σε στρατηγικές επιλογές ενώ κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν υπάρχει πουθενά ως προγραμματική θέση αλλά , αντίθετα υπάρχουν –εν πολλοίς- ακριβώς αντίθετες προβλέψεις (π.χ απολύσεις…)  
Ανώτατα στελέχη της ΔΗΜΑΡ εδώ και καιρό γράφουν πιεστικά για αλλαγή πολιτικού σχεδίου (από ευθεία υιοθέτηση κλασσικών νεοσυντηρητικών δογμάτων , μέχρι συνεργασία με τον Τζήμερο και τη Δράση, μέχρι διάχυση σε «νέο κεντρώο φορέα») και στην πράξη εργάζονται για αυτό . Θυμάμαι επίσης, σε αντιπαραβολή, ότι οι ίδιοι άνθρωποι έγραψαν ωμά «επιτέλους» όταν διέγραψαν από την Κ.Ο τους Βουδούρη , Μουτσινα με το αιτιολογικό ότι «υποστήριζαν διαφορετικό πολιτικό σχέδιο.» Ενώ αυτοί όταν γράφουν «δώστε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες στην αγορά» υπηρετούν τι; Ποιο σχέδιο; Ποιο πρόγραμμα; Ποιανού πρόγραμμα;
Διαβάστε το πρόγραμμα της ΔΗΜΑΡ. Θα καταλάβετε πολλά…

Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013

Απλά πράγματα…




1. Μπορείς όσο θέλεις να διαφωνείς, να οργίζεσαι, να αγανακτείς με την ουσία των απόψεων της κας  Ρεπούση.
Μπορείς να την περιφρονήσεις, να την αγνοήσεις , να την μισήσεις.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ όμως να αμφισβητείς το δικαίωμά της να μιλά και να διαβάζει την ιστορία όπως θέλει. Και δεν μπορείς γιατί το δικάιωμα της έκφρασης είναι ζωτικό και ως τέτοιο δεν υπόκειται ούτε καν στον περιορισμό της πλειοψηφίας… Όπως δεν δικαιούται καμιά πλειοψηφία να μου πει «σου απαγορεύω να ζείς» ‘έτσι δεν δικαιούται να μου πει σου απαγορεύω να μιλάς!...
2. Έμμεση αλλά σαφής απαγόρευση έκφρασης είναι η αμφισβήτηση της εθνικής της «επάρκειας», τα ηχηρά προδοτιλίκια , οι προτροπές «..αν δεν …  να πάει στη Νιγηρία» κλπ. Τι θα της απαντούσε ο Μ. Θεοδωράκης αν του έλεγε «γουστάρω Ελλάδα αλλά με το δικό μου μυαλό»;;;
 2. Οι επίσημες «κρατικές» θέσεις για οποιοδήποτε θέμα ασφαλώς και δεν δεσμεύουν την επιστημονική έρευνα ούτε καν την απλή έκφραση αντίθετης γνώμης. Αλίμονο στη ανθρωπότητα αν ήταν έτσι. Ποια επιστημονική ανακάλυψη θα είχε δει το φώς αν ο «κουζουλός» της εποχής φοβόταν την κυρίαρχη άποψη του όποιου ηγεμόνα;
3. Ο όποιος αντιρατσιστικός νόμος δεν μπορεί να αφήνει παράθυρα για δίκες προθέσεων και διώξεις ιδεών ακόμα και στο όνομα μεγάλων ιδεών (όπως ο αντιρατσισμός). Είναι δημοκρατικά απαράδεκτο και πολιτικά βλακώδες. Αύριο μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον άλλων ιδεών... Το έχουμε ξαναδεί άλλωστε (νόμοι περί κατασκοπίας , τεντυμποϊισμού κλπ έγινα εργαλεία διώξεων της αριστεράς..)

Εν προκειμένω ,  δεν έχει σημασία  το  ότι έχω βαθιές διαφωνίες με την κα Ρεπούση. Σήμερα υποστηρίζω ολόθερμα το δικαίωμα της να πιστεύει και να μιλά όπως θέλει. Γιατί ΑΥΤΟ κρίνεται σήμερα  και όχι τον έχει ή δεν έχει δίκιο για το Ζάλλογο ή για το αν οι πολιτικές της επιλογές είναι υπέρ του ενός ή  του άλλου συμφέροντος...
Οι αρχές είτε υπάρχουν πάντα και για όλους είτε δεν υπάρχουν – έτσι νομίζω…

Σάββατο 20 Απριλίου 2013

Αυτήν την αριστερά θα την καταργήσουμε ή θα την επαναδιαπραγματευθούμε;



Τα παρακάτω αποσπάσματα είναι από την ανακοίνωση της Νεολαίας του ΣΥΝ για την εκτίμηση των αποτελεσμάτων των φοιτητικών εκλογών. Εν πολλοίς, στο ίδιο ύφος κινήθηκε και η κάλυψη των εκλογών από την Αυγή. Σε κάθε περίπτωση νομίζω πως μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι αυτή η γραμμή και αντίληψη εκτιμήσεων εκφράζει μεγάλο – και κατά την ταπεινή μου γνώμη κυρίαρχο -κομμάτι του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
1. «…Η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ … σήμερα χάνουν την αξιοπιστία τους…». Η αλήθεια των αριθμών λέει πως η ΔΑΠ δεν έχασε και η ΠΑΣΠ έχασε λίγο χωρίς πάντως να συντριβεί όπως το ΠΑΣΟΚ.
2. «… η ενίσχυση των δυνάμεων της αριστερής ενότητας έρχεται ως αναγνώριση του σημαντικού ρόλου της…». Η αλήθεια των αριθμών λέει πως η ΑΡΕΝ κέρδισε απολύτως ασήμαντα ποσοστά και σε κάθε περίπτωση παραμένει σε χαοτική απόσταση από την εμβέλεια του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ακόμη και σήμερα υπήρξαν ουκ ολίγες σχολές όπου είτε μειώθηκε ,είτε δεν  κατάφερε καν να παρουσιάσει ψηφοδέλτιο (!) .
3. «…η αποδοκιμασία των μνημονιακών πολιτικών μεταφράζεται σε άνοδο της Αριστεράς ..». Η αλήθεια των αριθμών λέει ότι, παρά την πτώση κατά 3% της ΠΑΣΠ , τέτοια αποδοκιμασία δεν υπήρξε δεδομένου ότι ΔΑΠ και ΠΑΣΠ διατηρούν 54% των ψηφισάντων φοιτητών όταν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ φτάνουν στο 40%...
4. Η εκτίμηση δεν λέει λέξη για την αποχή. Η αλήθεια των αριθμών λέει πως και πάλι  μειώθηκε η συμμετοχή που παραμένει μικρότερη από την αποχή…
Ιδού λοιπόν εδώ , ολοζώντανη μια αριστερά που συνεχίζει απαράλλαχτη. Μια αριστερά που θαρρεί πως κάτι υπερασπίζει, κάτι σώζει , κάτι κερδίζει όταν –απευθυνόμενη στην κοινωνία παρακαλώ!- κρύβει την αλήθεια, παίζει με την αλήθεια διαστρέφει την αλήθεια. Όταν διατυπώνει εκτιμήσεις τραβηγμένες από τα μαλλιά ή  όταν –όντας αξιωματική αντιπολίτευση!-  κλαψουρίζει σε επίσημη ανακοίνωση για «απόπειρες ανάσχεσης του κύματος αμφισβήτησης της μνημονιακής πολιτικής , όπως για παράδειγμα …να εμποδίσει τη δυνατότητα συμμετοχής των σχημάτων της ΑΡΕΝ στις εκλογές…».
Τέτοιες αντιλήψεις έχουν φέρει την αριστερά σε απόλυτη πολιτική αφασία για το χώρο της νεολαίας . Ο ιστορικά προνομιακός γι αυτήν χώρος δεξιοκρατείται εδώ και χρόνια και στα αντικείμενα (ανώτατη παιδεία) και στα υποκείμενα (φοιτητές).Παρ΄ όλα αυτά, κάθε χρόνο η αριστερά του χώρου κατεβαίνει με την ίδια και απαράλλακτη πολιτική φιλοσοφία και λογική. 
Η ζωή όμως θέτει ερωτήματα αναρίθμητα , ερωτήματα προφανή, ερωτήματα  ζέοντα τα οποία ελέω της λογικής της ανακοίνωσης «βασικά καλά πήγαμε», μένουν αναπάντητα ακυρώνοντας οποιαδήποτε δυνατότητα αλλαγής, καταργώντας την ίδια την προοπτική  μιας ουσιαστικής πολιτικής παρέμβασης.
Τι φταίει που η ΑΡΕΝ έχει 7% και ο ΣΥΡΙΖΑ 27% ενώ πάντα  συνέβαινε το αντίθετο και εξακολουθεί να συμβαίνει όσον αφορά ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ;   Τι φταίει που αυτό συμβαίνει αναλογικά χρόνια τώρα; Που οφείλεται η τρομακτική αντοχή της ΔΑΠ  όταν η ΝΔ πέφτει στο 30% , όταν ελέω ΝΔ η ανεργία στους νέους είναι 60% , όταν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι μεταναστεύουν, όταν όσοι δουλεύουν «αμείβοντα» με 431 μεικτά και δεν θα πάρουν ποτέ σύνταξη; όταν οι σχολές και οι ζωές τους μπαίνουν στην «Αθηνά»της ρουσφετοκρατίας; Πως εξηγείται η αντοχή της ΠΑΣΠ όταν το κόμμα της καταρρέει και γίνεται συνώνυμο  της λαμογιάς και του Κορυδαλλού; Πως εξηγείται ότι έχουμε ίσως «στιγμές» αντίστασης, έχουμε κινήσεις και κινήματα αλλά δεν έχουμε φοιτητικό ΚΙΝΗΜΑ δηλαδή μια συλλογική δράση με στοιχειώδη χαρακτηριστικά διάρκειας, συνοχής διεκδικήσεων και κοινής έκφρασης; Τι έχει οδηγήσει στον σχεδόν απόλυτα αμυντικό (άρα από χέρι χαμένο…) χαρακτήρα των φοιτητικών διεκδικήσεων; Ποιος αποτίμησε την αφόρητη μονομέρεια των μορφών κινητοποίησης; Ποιος ζύγισε,  ποσοτικά και ποιοτικά, τις αμέτρητες παταγωδώς αποτυχημένες καταλήψεις; Ποιος μέτρησε πολιτικά τους αριθμούς των φοιτητών που αποφάσιζαν «ζόρικες» κινητοποιήσεις; Και πάνω απ όλα:  ποιός , πως και πότε ανησύχησε, προβληματίστηκε, έψαξε την πραγματικότητα της τεράστιας αποχής των φοιτητών από τις εκλογές και της  απουσίας τους από τις συνελεύσεις; Δεν είναι αυτό υπόθεση ζωτική για την αριστερά; Δεν είναι ΤΟ ΠΡΩΤΟ που έπρεπε να σχολιάζει μια αριστερή εκτίμηση για τις εκλογές; Δεν είναι αυτή η ηχηρή απουσία μια εν δυνάμει κατάσταση άρνησης- των όποιων-  αριστερών ιδεών και επιλογών;  
Πως διάβολο μπορεί να μελετήσει και να αντιστρέψει κανείς μια δυσμενή κατάσταση αν δεν την αναγνωρίσει; Τι χρειάζεται για να καταλάβει κανείς πως ότι και να γίνει χωρίς απαντήσεις σε όσα η πραγματικότητα δείχνει, θα μένει άγονος οργανωτισμός, μοναχικός ακτιβισμός, αυτοαναλώσιμος βερμπαλισμός ή χαχόλικος ξερολισμός;  Πόση άλλη ιστορική διάψευση χρειάζονται κάποιοι για να καταλάβουν ότι το δόγμα « δεν λέω την αλήθεια  προς την κοινωνία αλλά  θα την πω  στο κόμμα» δεν ίσχυσε ποτέ; Πόσος σταλινισμός («δεν χρειάζεται να ξέρει η κοινωνία ξέρει το κόμμα «της» - «δεν χρειάζεται να ξέρει όλο το κόμμα ξέρει ο πατερούλης») επιζεί ακόμα σε μια αριστερά που γεννήθηκε,  υπάρχει και επενδύει στο μέλλον  ως ανανεωτική και ανατρεπτική (ή μήπως όχι;) έναντι ακριβώς τέτοιων καταστροφικών για τον σοσιαλισμό δογμάτων;  
Τι θαρρούν όσοι «προστατεύουν την αριστερά από τις βλαβερές συνέπειες της αλήθειας» ότι σκέφτηκε για την αριστερά ο φοιτητής που είδε στις γύρω του σχολές την ΑΡΕΝ να πηγαίνει από το 6,01% στο 6,02% ( ή και  στο 5,5%...) αλλά διάβασε πως «ανέβηκε η ΑΡΕΝ»; «Η΄ η φοιτήτρια που είδε την ΔΑΠ να παίρνει 45% αλλά διάβασε πως «αποδοκιμάστηκε το μνημόνιο»;
Θα τολμούσα να πω οτι τα νεοσυντηρητικά μνημόνια είναι τόσο κοινωνικά άδικα και καταστροφικά που οδηγούν εξ αντικειμένου σε μια «εύκολη» αντιπολίτευση. Κάπου εδώ ίσως την πατήσαμε. Λίγο η έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ, λίγο η κοινωνική καταστροφή, λίγο ο ζόφος του «Αθηνα»,  σου λέει θα σκίσουμε. Και όταν δεν έσκισαν, περιχαρακώθηκαν στο κομματικό φρούριο ξεχνώντας απ εξω την πραγματικότητα, την αριστερή ευθυκρισία, την τόλμη των επιλογών.
Το πρόβλημα βέβαια θα ήταν μικρό αν το φάουλ ήταν μόνο της νεολαίας. Για να είμαι ειλικρινής  οι  φοιτητικές εκλογές ήταν η αφορμή στις σκέψεις αυτές. Θεωρώ ότι στην πραγματικότητα ισχύουν, περισσότερο ή λιγότερο, σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής.
Η αριστερά έχει ακόμα ισχυρούς θύλακες που νομίζουν πως μπορούν να κυκλοφορούν  με παλιά εισιτήρια. Πως μπορούν να παράγουν όση πολιτική χρειάζονται με πρώτες ύλες από το ιστορικό στοκ των ιδεών της, χωρίς νέες «εξορύξεις». Πως κάποιες ιδέες έχουν αυτόματη ιστορική ανατροφοδότηση και υπεριστορική ισχύ και διάρκεια. Πως στην καταπλακωμένη από τα ερείπια του υπαρκτού ιστορία των αριστερών ιδεών,  μπορεί και να μην χρειάζονται τομές ανατροπής αλλά χανζαπλαστ επαναδιαπραγμάτευσης... Πως μπορεί να υπάρξει αριστερά χωρίς επιστημονική ανάλυση και επιστημονική ανάλυση χωρίς ωμή πραγματικότητα ή έστω με την «σωστή» χρήση της. Πως μπορεί να υπάρξει μεγάλο αριστερό κόμμα –πατερούλης «των μαζών». Πως μπορεί να υπάρξει αριστερά χωρίς ειλικρινή και αλληλεπιδρώσα σχέση με την κοινωνία.
Μα όλα αυτά από μια ανακοίνωση της νεολαίας θα πείτε. Εξ όνυχος τον λέοντα θα σας πω. Και, άλλωστε, αυτά τα παιδιά είναι παιδιά μας , στην αριστερά που τους δώσαμε ήρθαν έτσι δεν είναι;

Πέμπτη 4 Απριλίου 2013

Η χώρα πρεζόνι...

Η χώρα πρεζόνι περιμένει τη δόση της. Τη δόση του "προγράμματος σωτηρίας". Του προγράμματος που όσο περισσότερο εφαρμοζεται τόσο περισσότερο την ρίχνει την πρέζα του χρέους!
Κι όπως ακριβώς τα δύστυχα πρεζόνια σέρνονται παραδομένα, χωρίς σκέψη, χωρίς θέληση , έτοιμα να κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν την στερηση, έτσι και η Ελλαδα της τρικομματικής.   Παραδομένη,  σέρνεται στα πόδια της τροικας και ψελίζει κατι γελοίες "αντιρρήσεις" για να πάρει την δόση και να συνεχίσει να ζεί όλο και χειρότερα. "Διαπραγματεύεται σκληρά" λένε: Αν οι δόσεις αποπληρωμής χρεών προς το Δημόσιο θα είναι 6 ή 8. Αν το "προσωρινό χαράτσι" που μονιμοποιήθηκε θα λέγεται φόρος, αν θα το εισπραττει η ΔΕΗ ή  η εφορία, αν οι 25.000 απολύσεις δ.υπαλλήλων θα γινουν "εθελουσίως" , με κλωτσές ή με κάποιες "εξυπνες" μηνυύσεις που θα δημιουργήσουν "επίορκους".. Τέτοια σκληρή διαπραγμάτευση. Εχοντας υπογράψει την παραδοση κάθε οικονομικού, πολιτικού ή διπλωματικού εργαλείου στους δανειστές ασκούν πολιτική και διαπραγματεύονται όσο και το αγκιστρωμένο ψάρι με τον ψαρά...
Η πλάκα είναι πως ετούτα τα delivery boys εγκαλούν την αντιπολίτευση οτι δεν έχει σχεδιο και προτάσεις!
Ως εάν αυτό που υπέγραψαν και υλοποιούν να έχει οποιαδήποτε μυρωδιά  σχεδιασμού, μέτρων, προοπτικής! Δεν μπορούν -επειδή δεν θέλησαν- να πάρουν μισό ευρώ απο εδώ και να το ρίξουν εκεί. Δεν έχουν - επειδή την απεμπολησαν με την θέλησή τους - την παραμικρη δυνατότητα χρηματοδότησης, παροχής κινήτρων, επενδυτικών πρωτοβουλιών, τομών, διορθώσεων. Δεν έχουν απολύτως τίποτα απο οτι συνιστά αυτο που λεμε άσκηση πολιτικής. Αυτο το απόλυτο τίποτα Ελληνικής οικονομικής πολιτικής σκιαγραφεί και εξηγεί την κόλαση στην οποία έστειλαν τη χώρα. Ολο το θανατηφόρο χαρμάνι είναι εδώ και αυξάνεται συνεχώς: Και το χρέος και η ύφεση και η ανεργία και η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και η κατατσροφη κοινωνικών δομών και η νέα φτώχεια και οι άστεγοι και οι ανασφάλιστοι και οι μεταναστεύοντες. Ακόμα και οι τιμές σε πολλά κρίσιμα είδη ανεβαίνουν ατάραχες όσο η ζήτηση (εισοδημα) πέφτει συνεχώς!!! 
Η μόνη -παγκόσμια - επιτυχία τους είναι μία: εξαφάνισαν απο τη χώρα την οντότητα αλλα και την έννοια πλούσιος! Εχουμε να ακούσουμε κάτι γι αυτούς ενα- δυο χρόνια.. Ούτε δηλώσεις δεν κάνουν τελευταία το παρατηρήσατε; Αρκούνται στις γλυκές πάσες των τροικανών  Για πολιτικές που να τους αφορύν -περαν των περσινων μειοώσεων φορολογίας κερδών...- δεν εχουμε δει ούτε για δείγμα! Ακόμα και τα ονοματά τους σε λίστες Λαγκαρντ και άλλες δουλευουν σκληρά διόμισυ χρόνια τώρα για να τις εξαυλώσουν. 
Ποιός στ΄αλήθεια μπορεί να πιστεύει οτι αυτός ο ζόφος μπορεί να βγάλλει τη χώρα απο την πρέζα της κρίσης; 
Ποιός δεν μπορεί να δει οτι είναι ανάγκη τεράστια και κατεπείγουσα να σταματήσει η μνημονιακός κατήφορος  και να ανακτηθούν όλα τα εργαλεία χάραξης πολιτικής;
Για να εφαρμοστούν προγράμματα για τη χώρα και το λαό πρέπει να υπαρχει χώρα και λαός πράγμα που αμφισβητούν τα μνημόνια της αγορολαγνείας και της Μερκελευρώπης.
Ας αρχίσούμε ανακτώντας τη χώρα λοιπόν...


Δευτέρα 11 Μαρτίου 2013

7.000 υποψίες (μιας ακόμα) εξαπάτησης



Επτά χιλιάδες- λέει- είναι οι "επίορκοι" υπάλληλοι. Οι οποίοι έπρεπε από χτες να έχουν απολυθεί -δηλαδή να έχουν καταδικαστεί σε οικονομικό, και όχι μόνο, θάνατο- όπως θερμά συνηγόρησε και η ευαίσθητη αριστερά.
Θα σπεύσω να υπογραμμίσω πως σίγουρα υπάρχουν κάμποσοι τέτοιοι επίορκοι στη δημόσια διοίκηση και πως η τιμωρία τους θα έπρεπε να είναι άμεση και παραδειγματική. Το ότι δεν έγινε (παρότι παλαιόθεν διέθεταν αρκετά θεσμικά εργαλεία ..) είναι απόλυτη και τεράστια ευθύνη όσων έστησαν και κυβέρνησαν την δημόσια διοίκηση.  Όμως από εδώ μέχρι τα όσα τρομερά ακούγονται υπάρχουν αποστάσεις που -αν μη τι άλλο- χρειάζεται νε γεμίσουν με «στεγνές» εξηγήσεις:

  1.  Ποιός και πως ακριβώς υπολόγισε τον κατά ριπάς επαναλαμβανόμενο ως ασυζητητί τελεσίδικο τον αριθμό των 7.000; Ακούμε από μέρα σε μέρα αριθμούς για καταγγελίες, τιμωρίες, απομακρύνσεις. Το θέσφατο «7000 επίορκοι» παραμένει ατεκμηρίωτο! Ένας αριθμός -δαμόκλεια σπάθη, μια αυτοδιορισμένη νέμεση.
  2.  Τι ακριβώς περιλαμβάνει ο όρος επιορκία; Οποιαδήποτε παράβαση; Αφορά και σε παραβάσεις άσχετες με την υπηρεσία; (διαβάσαμε π.χ  περίπτωση δανειολήπτριας υπαλλήλου που έγινε «επίορκη» επειδή μηνύθηκε από την τράπεζα για μη έγκαιρή αποπληρωμή στεγαστικού!..) . Και είναι δυνατόν εντελώς διαφορετικές παραβάσεις να αντιμετωπίζονται με την ίδια ποινή- "ταρίφα"  της απόλυσης; Από το "απρεπώς ενδεδυμένος" μέχρι την υπεξαίρεση και από την καθυστέρηση μιας δόσης μέχρι την διευκόλυνση σε κάποια Ζήμενς; Καταλαβαίνει κανείς ντερμπεντέρης των "μεταρρυθμίσεων" τι πολιτικά , δικαιϊκά, πολιτιστικά και ανθρωπιστικά θέματα ανοίγει;
  3.  Διαχέεται η αίσθηση πως η κατηγορία της επιορκίας δεν θα εδράζεται σε τελεσίδικες διοικητικές ή δικαστικές αποφάσεις αλλά ακόμα και σε απλές καταγγελίες ή αναφορές προς την διοίκηση. Δηλαδή καταγγέλλω εγώ έναν γιατρό για φακελάκι και ...αντίο ο γιατρός. Αν όμως αυτό είναι διοικητική μεταρρύθμιση και εξυγίανση τότε τι είναι πογκρόμ; 
  4.  Αν η αιτία της απόλυσης, ενός δασκάλου π.χ, είναι η επιορκία τότε -λογικά- ο απολυμένος θα έπρεπε να αντικατασταθεί από έναν "υγιή". Θα γίνει αυτό ή  μιλούν για επίορκους υπαλλήλους και εννούν "επίορκες"  θέσεις εργασίας; Και αν σε μία χώρα με 1,5 εκ ανέργους κατασκευάζονται τόσο εύκολα πολιτικές, νομικές και θεσμικές πατέντες νέων απολύσεων, τότε ποιο είναι το επόμενο βήμα; Να θεωρείται η εργασία αδίκημα;
  5. Μπορεί κανείς από τους εκτελεστές των συνταγών να σκεφθεί την αποδοτικότητα των μη «επίορκων»; Το πως μπορεί να δουλέψει στοιχειωδώς δημιουργικά και αποδοτικά ένας υπάλληλος όταν αισθάνεται ότι βάζοντας την υπογραφή του είναι ανά πάσα στιγμή έρμαιο μιας (ακόμη και σκόπιμης…)  καταγγελίας και μιας προϊσταμένης αρχής που ψάχνει αφορμή να τον διώξει; 

Όλα δείχνουν πως η κυβέρνηση για να περάσει τις απολύσεις και την εξαφάνιση του δημόσιου τομέα συνεχίζει να αξιοποιεί μια επικοινωνιακή σιγουράντζα: την κάκιστη γνώμη των πολιτών για την δημόσια διοίκηση.
Αξιοποιεί στο έπακρο την φτώχεια του δημόσιου λόγου της αριστερής αντιπολίτευσης η οποία  στο όνομα της υπεράσπισης της δημόσιας σφαίρας και των εργασιακών δικαιωμάτων (επιβεβλημένα αμφότερα) έχει «καταφέρει» να χρεωθεί το φρικτό πρόσωπο του κράτους και να συγκρούεται με την κοινή , εδραία και εν πολλοίς δίκαια αίσθηση των πολιτών…
Αυτή η προπαγανδιστική φάμπρικα πρέπει να τελειώσει. Το άθλιο δημόσιο, η δημόσια διοίκηση της διαφθοράς (οικονομικής και εργασιακής) , της εξυπηρετήσεων στις αγορές , των κολλητών, των δυναστικών συμπεριφορών, των αντικοινωνικών προνομίων, είναι ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ παιδί. Αυτοί ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟΙ το γέννησαν, το ανάθρεψαν, το διαπαιδαγώγησαν το εκμεταλλεύτηκαν πολιτικά, το έκαναν φρούριο έναντι των εργαζομένων και ξέφραγο αμπέλι έναντι των «αγορών».
Είναι λοιπόν πολιτικός και λογικός τραγέλαφος να περιμένει η Ελληνική κοινωνία αλλαγές από αυτούς. Ακόμα και σήμερα οργιάζουν οι θεσμικές πατέντες για διορισμούς και τρελές αμοιβές Καλαματιανών, «ειδικών συμβούλων» και κομματικών εγκάθετων. Το ΜΟΝΟ που μπορούν να κάνουν ολοκληρωμένα είναι να τραβήξουν τη δημόσια διοίκηση ως τα έσχατα όρια  της ιδεολογίας τους και των μνημονίων:  Ένα  «μικρό και ευέλικτο» κράτος που -αφού δεν θα έχει γή, κτίρια, κοινωνικές υπηρεσίες- απλώς θα βάζει γρήγορα τις σωστές υπογραφές στα σωστά χαρτιά των σωστών ανθρώπων ή ομίλων. Ένα κράτος που ούτε θα έχει ούτε θα παρέχει τίποτα αφού θα τα έχει εκχωρήσει στην ιδιωτική σφαίρα. Που θα είναι πλέον μια οιονεί δημόσια γραμματεία των ιδιωτικών αγορών με θεσμικό αντίκρισμα..     
Αυτό θέλουμε; Θέλουμε κι άλλες χιλιάδες ανέργων και τροφίμων επιδομάτων και συσσιτίων; Θέλουμε απόσυρση του δημοσίου από επενδυτικές πρωτοβουλίες; Θέλουμε εξαφάνιση του κοινωνικού κράτους; Αν ναι καλά πάμε…
Αν όμως όχι τότε οφείλουμε να περιγράψουμε ΑΜΕΣΑ , ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΩΜΑ τι θα αλλάξει. Τι θα σαρωθεί από το σημερινό αίσχος, τι θα εισαχθεί για να εξυπηρετήσει μια ριζική αλλαγή  οικονομικής και κοινωνικής διακυβέρνησης.
Όλα τα άλλα (δηλαδή εξωπραγματικοί συμψηφισμοί, φόβοι πολιτικού κόστους, "κόντεμα" του θέματος  κλπ) είναι απλώς ζημιογόνα. Είναι «βαρίδια» που καθηλώνουν την δημιουργία κοινωνικού ρεύματος και –κυρίως- την σύνταξη και αποδοχή νέων κοινωνικών συμβολαίων και αξιών άνευ των οποίων...

 

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2013

Πυλώνες στα ...μπάζα

Απο τους θεμελιώδεις πυλώνες της νεοσυντηρητικής ιδεολογίας της "ελεύθερης αγοράς" είναι, ως γνωστόν, το δόγμα προσφοράς -ζήτησης. Ξέρετε πως δουλεύει: Ανεβαίνει η ζήτηση - ανεβαίνουν οι τιμές. Πέφτει η ζήτηση πεφτουν οι τιμές.
Αμ δε ! Αυξηση 0.8% παρουσίασε ο δείκτης τιμών το 4ο τρίμηνο του 2012.Οταν η ζήτηση καταβαραθρώθηκε και η προσφορά έμεινε ανεπηρέαστη, οι τιμές το χαβά τους! Σε περιπτώσεις ανεβαίνουν "κανονικότατα" Ακόμα και στα καυσιμα ή τα είδη οικοδομών με την τεράστια πτώση της ζήτησης οι τιμές ανεβαίνουν!. Σε πολλα βιομηχανικά τρόφιμα το ίδιο.
Θα σκίσουν τα πτυχία τους άραγε οι γκουρού της αλά Γκρίχλαντ Σχολής του Σικάγου τύπου Στουρνάρας, Χατζηδάκης, Μπακογιάννη, Παπαδόπουλος, Λοβέρδος , Χρυσοχοίδης , Μάνος, Τζήμερος; (για σήμερα δεν ξέρουμε τι δήλωσε ο κ. Βενιζέλος...).
Σιγά. Αν είχαν οποιαδήποτε διάθεση αυτοκριτικής τέτοια δείγματα είχαν άπειρα μέχρι τώρα. Απο καταβολής καπιταλισμού θα έλεγα...

Υ.Γ Η -εμπειρική πράγματι - δική μας μέτρηση παρατηρεί πως η μη ηπτώση ή και αύξηση των τιμών επισυμβαίνει σε τομείς με μεγάλη έκταση και βάθος μονοπώλησης (αλυσίδες, όμιλοι , πολυεθνικές κλπ) όπως π.χ κάυσιμα, συσκευασμένα τρόφιμα. Αντίθετα οι τιμές έπεσαν εκεί που δεν έχουμε ολιγοπώλια π.χ φρέσκα λαχανικά και  φρούτα, ενοίκια κοκ.. Τυχαίο;

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013

Συγκυβέρνηση περιβολάκι;

Δεν ξέρω τι νομίζουν εκεί στο ΠΑΣΟK και στη ΔΗΜΑΡ. Διαβάζω δηλώσεις τους όπου "διαχωρίζουν διακριτικά τη θέση τους από την κυβέρνηση" και αναρωτιέμαι: Στ΄ αλήθεια νομίζουν πως  μπορεί ο  διαχωρισμός τους να είναι μια εντελώς "πλατωνική" ενέργεια; Μια δήλωση πολιτικά άσαρκη; ένα πουκάμισο πολιτικά αδειανό;
Ο διαχωρισμός για να υπάρχει χρειάζεται πολιτικό σώμα -έτσι δεν είναι; Πολιτικό σώμα λοιπόν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ οι λεπταίσθητες διατυπώσεις, η βερμπαλιστική υπογράμμιση γενικοτήτων και αυτονόητων τύπου "η δημοκρατία δεν εκδικείται".
Πολιτική πράξη διαφορισμού δεν έχουμε ως τώρα. Η  επίκληση της προτεραιότητας "δεν ρίχνουμε την κυβέρνηση" είναι -απο την πλευρά τους- μια κατ΄ αρχήν θεμιτή πολιτική εξήγηση. Αν  και δεν καταλάβαμε ακόμα γιατί τον ίδιο  ακριβώς φόβο να μην είχε και η Ν.Δ έναντι των αποφασισμένων εταίρων της. Ας είναι όμως..
Το  θέμα εν προκειμένω είναι οτι οι συγκυβερνώντες ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ  καταπίνουν αμάσητες ΟΛΕΣ όλες τις πρακτικές πολιτικές επιλογές της ΝΔ/. Ακόμα κι εκείνες που κατά τεκμήριο  δεν θέτουν αντικειμενικά θέμα πτώσης της κυβέρνησης. Ακόμα κι εκείνες που στοιχειοθετούν βαθιές διαφορές  έξω απο τις περιοχές των οικονομικών όπου στηρίχθηκε η (μακαρίτισσα...) προγραμματική συμφωνία.
Τα παραδείγματα αμέτρητα:
- Ο εξευτελισμός της Βουλής των κατεπειγόντων, των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, της ταύτισης νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, πέρασε και συνεχίζεται χωρίς κιχ.
-Η σχεδόν ομολογημένη ακροδεξιά πολιτική του κ Δένδια (ασυλία στους ναζιστικές συμμορίες, επίδειξη πυγμής, ΜΑΤοκρατία, βασανισμοί συλληφθέντων  κλπ ) υλοποιείται ακάθεκτα και ιδεολογικώς απροκάλυπτα . "...Κλείνουμε τους λογαριασμούς με την μεταπολίτευση" (!!!) δηλώνει Αδενδίαστα η κυβέρνηση.
-η απίστευτη περίπτωση της κατασκευής ενόχων με παραχάραξη υλικού και ταύτιση της αριστεράς (όπου θέλουν να ανήκουν!) με την Χρυσή Αυγή από τον απίστευτο Κεδίκογλου. Ο οποίος μάλιστα ως  ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ και οχι κομματικός εκπρόσωπος χρεώνει τα πραχθέντα του σε όλους τους συγκυβερνωντες..
Φτάνουν νομίζω τα παραπάνω για να τεκμηριώσουν την άποψη οτι οι συγκυβερνώντες αρέσκονται να θεωρούν την συγκυβέρνηση ως πολιτικό περιβολάκι. Όπου μπαίνουν όποτε θέλουν (δηλ μόνο στις καλοκαιριές...), ποτίζουν όποτε θέλουν και όπoια φυτά θέλουν και -κυρίως- κορφολογούν ότι θέλουν δηλαδή τον ανθό, τα απολύτως υγιή και όμορφα.
Αμ δε. Όποιος έχει φυτέψει έστω και ένα κολοκυθάκι γνωρίζει και τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες και τις αδήριτες αναγκαιότητες. Γνωρίζει πως περιβολάκι μόνο με τα καλά και συμφέροντα δεν γίνεται. Γνωρίζει πως αν αρρωστήσει το ένα θα κολλήσει και το άλλο. Γνωρίζει πως αν το αυλάκι στεγνώσει θα μαραθούν όλα -οχι μόνο τα "κακά".  Γνωρίζει πως η απόδοση και η εικόνα του δεν κρίνεται μμόνο απο τα διαλεγμένα κρίνεται -θέλει δεν θέλει!- απο όλα. Το περιβολάκι της κυβέρνησης λοιπόν περιέχει "σκέτες δεξιές" αλλα και ακροδεξιές πολιτικές και ακραίες  αντικοινωνικές πολιτικές και πατενταρισμένες αντιαεριστερές επιλογές.
Όσο ΠΡΑΚΤΙΚΑ πολιτικά δεν διαχωρίζονται από αυτούς είναι δικοί τους -καταδικοί τους- και ο Στουρνάρας και ο Σαμαράς και ο Φαήλος και ο Αδωνης και ο Δενδιας και ο Κεδίκογλου. Το περιβόλι είναι των ΝΔ. ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ. Όλο το περιβόλι . Μαζί και τα σαπάκια....